Langeland


____________________________________________

Langeland 2004

Op 14 mei 2004 staat het vertrek gepland van vier Eurovissers en vier "opa's". De laatsten vierden al jaren hun visvacantie op Langeland en via Arjan van Drunen #8 wordt de laatste jaren gezamenlijk opgetrokken met Leen, Erik, Paul en Ronald. De laatste is ook de grote organisator. De club Eurovissers bestond uit Jan #109, Gilles #59, Pierre #150 en Theo #48 die op het laatste moment Arjan verving die vanwege familieomstandigheden moest afhaken.

Zaterdag 15 mei komen we aan in Hov's Plantage, een verzameling vacantiehuisjes bij Lohals, op het noordpuntje van Langeland. Snel worden de bootjes gehaald en ondanks een woelige zee vertrekken Pierre, Jan en Gilles voor een avondje scharren. Qua aantal wordt het op 17 meter water een feest, in de drie uurtjes worden 200 vissen gevangen: gulletjes, scharren en zeedonderpadden, maar slechts één maatse vis, een scholletje. Maar goed, de kop is er af.


Theo zijn spullen aan het uitpakken.

De volgende dag wordt de gullenstek opgezocht. Van vorig jaar weten we dat de maatse gullen te vinden zijn op 8-12 meter water, jagend in de kelpbedden langs de vaargeul van zo'n 30 meter. Helaas zijn deze kelpbedden klein en is ook niet in ieder kelpbed maatse vis te vinden. Pierre weet als eerste een fraaie gul op de shad te vangen op kale bodem. De anderen gebruiken een cocktail van pieren, zagers en mesheften en dit levert diverse torretjes op. Een enkel visje haalt de minimummaat van 35 centimeter. De gevolgen van de nachtelijke heenreis worden Gilles uiteindelijk teveel en redelijk vroeg wordt de thuisreis aangevangen. Thuisgekomen blijkt de andere boot een dagje te hebben geschard en een paar mooie platten worden getoond, waaronder een uitgepaaide bot van 47 centimeter!


Erik met zijn record bot

Ook maandag is de zee woelig, maar de gullenstek is bereikbaar. Schipper Theo besluit zigzag over de rand van de geul te driften in de hoop een kelpbed te vinden met de echte gullen. Wil je, in tegenstelling tot een aantal jaren geleden toen de gul meters dik leek te liggen, leuk gul vangen dan moet je soms lang zoeken. We driften over de rand van de geul temidden van de bruinvissen en vangen diverse torretjes, maar vervolgens ook een paar vissen die goed aan de maat zijn. Snel gooien we de meegebrachte boeitjes uit. Terwijl de andere boot hier voor anker gaat maken de Eurovissers verschillende driften rond deze plek.

Opvallend is dat de gullen in het kelpbed vrijwel rood zijn, terwijl de gullen die we 5 meter ernaast vangen de Hollandse kleur hebben. Een mooie 40-er dient zich aan en direct wordt de vangstplek gemarkeerd in de hand-GPS die we van Jeroen #302 mochten lenen. De volgende drift pakt een meter of 20 zuidelijker uit. Plotseling gaat de hengel van Jan krom staan en al snel wordt duidelijk dat het hier een groter exemplaar betreft. Nog geen 10 seconden later zit ook Theo met een kromme stok en twee dikke zestigers verdwijnen in het net. Mooie rode vissen, waar we voor gekomen zijn! Snel terug voor een nieuwe drift. Ook die levert vis op, weliswaar kleiner, maar toch. De andere boot vangt geen gulletjes meer en besluit nog even te gaan scharren. Wij blijven driften maar dan komt er pech: Pierre breekt zijn hengel en terug aan wal blijken de golven vervolgens te hoog te zijn geworden om terug te keren. Toch een gelukkig gevoel, want binnen 2 dagen lijken we ze te hebben gevonden!


We worden na mooie dromen wakker en zien dinsdag weer aardig wat golven. De noordwestenwind maakt de gullenstek zelfs onbereikbaar en het is maar de vraag of we überhaupt de boot wel in het water kunnen krijgen. Uiteindelijk lukt dit met veel waterballet en wordt het een paar uurtjes op de platvis op rustiger water. In de middag hebben we geen zin om verder door elkaar geschud te worden en pakken we een biertje en gooien we de 5-meter stok voor het huisje uit. Op een meter of 2 water vangen we een minischol en een nog minidergul. 's Avonds besluiten we te gaan trollen in de hoop een zeeforelletje te kunnen pakken, maar verder dan een tiental gepen komen we niet.


Is Pierre hier een vis aan het leren bijten???


Gezellig binnen aan het wachten op rustig weer.

Woensdag is hetzelfde laken een pak en opnieuw moet er worden overgegaan tot het vangen van platvis. We proberen verschillende technieken en dieptes en uiteindelijk is het de weegschaal op een meter of 9 water dat het meeste succes heeft. Een paar grote botten, scharren en enkele schollen komen uit het water. Door de wind en de harde bodem gaat het anker krabben en we moeten weer verkassen. Noodlot hadden we niet genoeg deze dagen want tijdens het varen verliezen we het anker. Dat gaat van de vistijd af, want de botenboer is toch zo'n 15 kilometer verderop. Terugvaren dus en met de auto heen en weer. Aan het einde van de dag toch met z'n allen een leuk aantal mooie scharren.


Dit zijn de vissen die we zoeken en vinden.

Donderdagochtend staan de witte kopjes op de zee en omdat we geen zin hebben om op scharretjes te vissen vertrekken Theo, Jan en Gilles naar Rudkoping waar volgens de kaart diep water onder de kant loopt. Inderdaad blijk bij het vertrekpunt van de diverse veerboten een geul te lopen van een meter of 10-15. Er loopt een behoorlijke stroom en hier vangen we 7 botten, waaronder twee stuks van 43 centimeter. Omdat we geen andere soorten vangen houden we het aan het begin van de middag voor gezien.

Thuis blijkt de wind iets te zijn gedraaid en het is dan ook niet verwonderlijk dat onze companen vetrokken zijn met de bootjes. We slapen wat bij in het huisje en Theo bereidt het eten voor en tegen etenstijd komt de andere boot terug met een behoorlijke klus schar. Snel eten we want we willen toch proberen vanavond op de gullenstek te komen. De eerste drift op een ruige zee levert Theo direct een fraaie 50-er op die en passant een hele lipvis uitspuugt. Helemaal enthousiast gaan we er voor zitten, maar de ruige wind belet ons om lekker over de stek te driften. Uiteindelijk vangen we andermaal torretjes.


Gilles met zijn visje


Jan bij ruig water


Theo de koning te rijk eindelijk een bot

Vrijdag blijken de schuimkoppen weer helemaal terug en is het gedaan met de visserij. Rustig gaan we opruimen en om 21.00 uur vertrekken we weer naar Nederland. Om 08.00 uur komen we aan in Heinenoord waar de thuisbasis ons vergast op een uitgebreide warme maaltijd die in het begin nog wat gelaten wordt geaccepteerd, maar even later vrijwel volledig op gaat.


Theo : die gaan we fileren


Theo die het aas verzorgd.


Paul nieuw waadpak gekocht, past net he.


Theo na een vermoeidende reis

Het leukste van alles was het volgende volgens Theo: Het vangen van al die mooie Botten. Dat was echt spectakel.
Daar hebben we lekkere filees van gesneden, dus dat wordt smullen.

Terug naar de start.Home